Ukraina - Serednie

SEREDNE

Monastyr Brativ Menshykh
Vul. Linska, 20
Uzhhorodskyy r-n
89452 SEREDNE (Zakarpattia)
tel. (00380) 3122-764-45

  • o. Roger Mularczyk

20 LAT OBECNOŚCI BRACI NASZEJ PROWINCJI NA UKRAINIE

Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia wskutek zmian geopolitycznych w tej części świata otworzyła się możliwość personalnego wsparcia odradzającego się Kościoła w Związku Radzieckim i państwach, które po jego rozpadzie pojawiły się na arenie dziejów. W roku 1992 do kapłanów diecezjalnych i zakonnych podejmujących pracę duszpasterską na terenie nowopowstałej Ukrainy dołączyli bracia z naszej Prowincji. Dokładnie 30 września ubiegłego roku (2012) minęło 20 lat od przyjazdu pierwszego z nich, o. Rogera Mularczyka do Lubomla, niewielkiego rejonowego miasteczka w zachodniej części Wołyńskiego obwodu (obecnie diecezja łucka). Wkrótce duszpasterska posługa rozszerzyła się na kolejne miejscowości: Kowel, gdzie bracia zamieszkali w lecie 1993 r. Kamień Kaszyrski, Łukiw (Maciejów) i Rymacze. Przybywali kolejni bracia; od 1994 r. duszpasterzowali także w Rawie Ruskiej i okolicy (Potylicz, Niemirów i Magierów), w lwowskim obwodzie i archidiecezji.  Czas jakiś jeden z braci pracował w Połonnem (Chmielnicki obwód, diecezja kamieniecka); od pięciu lat ostatni z pozostałych  duszpasterzuje w miejscowości Serednie (Zakarpacki obwód, diecezja mukaczewska) z dojazdami do mukaczewskiej katedry, użhorodzkich świątyń a także okolicznych wiosek (Antalowce, Hłybokie, Klaczanowo i Kluczarki). 

            Początkowo wspólnoty braci w Kowlu i Rawie Ruskiej zależały bezpośrednio od ministra generalnego, później przeszły pod obediencję kustodii św. Michała Archanioła, stanowiącej część prowincji Niepokalanego Poczęcia w Polsce; z chwilą powstania samodzielnej prowincji na Ukrainie (rok 2004) weszły w jej skład. O. Roger w pierwszym trzechleciu istnienia prowincji był członkiem jej zarządu (definitorem). Nie od rzeczy będzie przypomnieć, że ostatnim wizytatorem w kustodii i prezesem pierwszej kapituły nowopowstałej prowincji był o. Nikodem Gdyk, trzy lata później podobną posługę pełnił o. Stanisław Mazgaj – bracia naszej prowincji zakonnej.

            Praca braci z samego początku koncentrowała się na odbudowie struktur parafialnych, począwszy od szukania ocalałych wiernych i prób przekonania ich, że można bez żadnych obaw przyznać się do swojej wiary i ją praktykować (co w kontekście tzw. „rzezi wołyńskich” wcale nie było takie proste i oczywiste); poprzez pracę nad pouczeniem i pogłębieniem wiary (trzeba pamiętać, że praktycznie od 1945 r. a więc przez 47 lat kapłani w tej części Wołynia nie duszpasterzowali), na trosce o materialny stan świątyń, które albo były w opłakanym stanie, albo też zniknęły z powierzchni ziemi, zakończywszy. W tej ostatniej dziedzinie do głównych osiągnięć zaliczyć należy powstanie kościoła w Kowlu (przewieziona z Wiszenek nad Styrem i zrekonstruowana drewniana dwuwieżowa świątynia z XVIII w.), a także budowa nowego klasztoru tamże; budowa nowej świątyni i domu parafialnego w Kamieniu Kaszyrskim, odnowienie i wyposażenie kościołów i kaplic w Lubomlu, Rawie Ruskiej (z wybudowaniem niewielkiego domu parafialnego), Potyliczu, Niemirowie, Magierowie… finansowe wsparcie budowy nowego klasztoru w Serednim.

            W pracę duszpasterska na Ukrainie zaangażowani byli na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat następujący bracia naszej Prowincji (podane są miejsca zamieszkania z pominięciem punktów dojazdowych):

1. O. Roger Mularczyk: 1992 – …. (Luboml, Kowel, Rawa Ruska, Serednie)

2. Br. Adrian Brzózka: 1993 – 1997 (Kowel)

3. O. Gracjan Piotrowski: 1993 – 1997 (Kowel, Rawa Ruska)

4. O. Zygmunt Majcher: 1994 – 2006 (Kowel)

5. O. Eugeniusz Kwiatkowski: 1997 – 1998 (Kowel)

6. O. Mariusz Uniżycki: 1998 – 2005 (Kowel, Połonne)

7. O. Tadeusz Pawłowicz: 2000 – 2006 (Kowel)

8. O. Wacław Bujak: 2005 -2008 (Kowel, Rawa Ruska)

            W ramach praktyk wakacyjnych wspierali braci klerycy z naszej prowincji, a także z posługą słowa (rekolekcje, kazania odpustowe) byli zapraszani nasi kapłani.

            Nasza obecność na Ukrainie jest swego rodzaju powrotem – albowiem od XVII stulecia na tych terenach zaczęły powstawać klasztory, które z czasem uformowały kustodię a następnie prowincję ruską p.w. Matki Bożej Bolesnej z siedzibą we Lwowie. Oprócz lwowskiego klasztoru św. Kazimierza były to domy w Sądowej Wiszni, Rawie Ruskiej, Złoczowie, Bukaczowcach, Krzemieńcu, Dederkałach i Żorniszczach a także w Chełmie i Kryłowie (dwa ostatnie w granicach obecnej Rzeczypospolitej Polskiej). Po 1911 r. do odrodzonej prowincji M.B. Anielskiej należały klasztory we Lwowie (św. Rodziny), Rawie Ruskiej i Sądowej Wiszni. Niestety, w 1946 r. bracia ostatecznie zmuszeni zostali do opuszczenia tych miejsc.

            Oprócz wspomnianej wyżej prowincji św. Michała Archanioła na terenie Ukrainy są także obecni bracia z węgierskiej prowincji p.w. Wielkiej Pani Węgrów (wspólnota w Winogradowie – diecezja mukaczewska), a także bracia z prowincji Wniebowzięcia NMP w Polsce, którzy na terenie Ukrainy tworzą wspólnoty bizantyjskiego obrządku (greko-katolicy), a zorganizowani są w fundację p.w. Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego. Na dany moment na Ukrainie mieszka (pracuje i uczy się) ok. stu braci mniejszych, a dalszych kilkunastu uczy się w Polsce i Italii; prowincja ukraińska może także pochwalić się już bratem pracującym na misjach w Afryce. Ponadto pięciu naszych braci zostało mianowanych biskupami; zarządzają oni następującymi diecezjami: kijowsko-żytomierską (abp Herkulan Piotr Malczuk), kamieniecką (bp Maksymilian Leon Dubrawski), mukaczewską (bp Antal Jeno Majnek) i łucką – jako administrator apostolski (bp Władysław Stanisław Szyrokoradiuk). Nowo konsekrowany o. Nil Jurij Łuszczak jest biskupem pomocniczym mukaczewskiej greko-katolickiej diecezji na Zakarpaciu.

opr. o. Roger Mularczyk OFM

© CRT 2012